Sunday Soundtrack

Και έφτασε η μέρα που σιχτιρίζεις την ενήλικη ζωή σου και πρέπει την επόμενη μέρα να αντικρίσεις, για άλλη μια φορά, αφεντικά που δε συμπαθείς ιδιαίτερα.

Σαν άλλος Rob Gordon στο High Fidelity, ένα Top 4 τραγουδιών για μια όσο το δυνατόν πιο ήρεμη σιχαμένη Κυριακή.

4.



3.



2.



1.

Παραδοσιακές Αξίες

Μια φορά κι έναν καιρό

...όταν η γάτα δε πήγαινε στο χορό

τα ποντίκια χορεύανε συρτάκι

και τα δόντια τους δε κόβανε τυράκι

...ο λύκος δεν είχε βαρυστομαχιάσει

το δάσος δεν ήταν σκοτεινό

και η κοκκινοσκουφίτσα δεν είχε για άγιο το Θεό

...τα γουρουνάκια γίνανε χοιρινό

στο τραπέζι το βραδινό

με τη μαμά να τα σουβλίζει 

για να μας καλοταίζει

...η Σταχτοπούτα έγινε πλαστική

κι απ' την πολλή τη σιλικόνη

δεν της έβγαινε το γοβάκι από το πόδι

...ο Πινόκιο αντί για ψέμματα

έβγαζε άναρθρες κραυγές.

Του είχε κοπεί η μιλιά

του την είχε πάρει η φάλαινα

Μια φορά κι έναν καιρό

τον εαυτό μου θα απαρνηθώ

να βγάλω φτερά σαν τον Ίκαρο

στα βαθιά να προσαράξω

μήπως και κάποιος με προσέξει

και ονομάσει αυτή τη γη 
δική μου περιοχή.

UNCHAIN MY BRAIN

Ok, έχω πάνω από ένα μήνα να γράψω στο blog. Δε ξερω αν θέλω να το κλείσω ή να το αφήσω ανοιχτό για να γράφω ό,τι μαλακία μου ρθει. Το blog ήταν η ευκαιρία μου να εκφράζομαι γραπτώς, αφού δεν μπορούσα να το κάνω με κανέναν αλλο τρόπο επαγγελματικά, πράγμα που νόμιζα ότι ήθελα να κάνω στη ζωή μου. (my dream, my ass! I suck anyway.)

Αλλά και πάλι σκέφτομαι την επαφή με όλους εσάς (οκ, δεν έχω και κανένα τρομερό μεγάλο αριθμό αναγνωστών) και αυτομάτως το blog μου λείπει.

Αλλά τώρα που γράφω αυτες τις σειρές (πωωωω, πόσο λογοτέχνης αισθάνομαι!) αρχίζει και μου λείπει ήδη η διαδικασία ποσταρίσματος. Είμαι τρομερά αναποφάσιστο άτομο [αυτο το χρωστάω ακόμα στη λίστα "αρνητικών-θετικών χαρακτηριστικών" της amalthia(s)] και γενικότερα οι χρόνοι λειτουργίας μου δε συμβαδίζουν με τους χρόνους της (τετράγωνης) πραγματικότητας, με αποτέλεσμα να είμαι σχεδόν συνεχώς σε delay. (τώρα που το σκέφτομαι, κι αυτό το χρωστάω)

Δε ξέρω πως να συνεχίσω αυτό το ποστ. Με κίνδυνο να υποπέσω σε ακατάσχετη φλυαρία περί εαυτού και αποφάσεων (ειμαι και φιλοσοφημένο άτομο, πως να το κάνουμε), το κόβω εδώ και μάλλον θα τα ξαναλέμε γιατί σιγά μη χάσω τέτοια ευκαιρία επίδειξης γνώσεων, γραφής και ταλέντου. Δεν ξέρω αν σας το χω πει, αλλά είμαι τρομερά ματαιόδοξο άτομο! C ya round!

SEX AND THE CITY: ΠΡΟΣΟΧΗ! ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΚΕΙΜΕΝΟ-ΚΡΑΧΤΗΣ ΓΙΑ ΑΝΔΡΕΣ!

Το Sex and the City είναι για τους άνδρες ό,τι είναι το ποδόσφαιρο για τις γυναίκες. Ακαταλαβίστικο και βαρετό! Αν, σύμφωνα με πολλούς θεωρητικούς των Μέσων, στα γυναικεία προγράμματα κατατάσσονται σαπουνόπερες, κοινωνικές/πρωινές εκπομπές και εκπομπές life-style/κουτσομπολιού και στα ανδρικά προγράμματα ντοκιμαντέρ, ειδήσεις, αθλητικές εκπομπές, εκπομπές έρευνας και talk-shows, τότε συμπεραίνουμε ότι το Sex and the City είναι ένα αμιγώς γυναικείο θέαμα, με στοιχεία σαπουνόπερας και life-style. Βέβαια, τα τελευταία χρόνια παρατηρείται το φαινόμενο της «ουδετεροποίησης» των τηλεοπτικών προγραμμάτων με απώτερο σκοπό τη διεύρυνση του τηλεοπτικού κοινού, την υψηλότερη τηλεθέαση και άρα μεγαλύτερα διαφημιστικά έσοδα.

Χωρίς ωστόσο να είναι τίποτε δεσμευτικό, μπορεί το target group της σειράς να είναι οι λευκές γυναίκες μεταξύ 18 και 34, αλλά βάσει πολλών ερευνών παρατηρήθηκε ενδιαφέρον από την πλευρά των ανδρών και των ατόμων διαφόρων εθνικοτήτων. Το παραπάνω γεγονός δείχνει την γενική της απήχηση και την πιθανή ταύτιση πολλών ανθρώπων διαφορετικής κουλτούρας με τις ίδιες ιστορίες των πρωταγωνιστριών

H τετραμελής παρέα της Carrie, της Miranda, της Samantha και της Charlotte «πρωτο-συναντήθηκε» στο γνωστό coffee shop το 1998 στο καλωδιακό κανάλι ΗΒΟ. Μια σύντομη ιστορική αναδρομή μας δείχνει ότι το γυναικείο φύλο άρχισε να έχει λόγο στην τηλεόραση (κυρίως στην αμερικάνικη) από τη δεκαετία του ’70 και έπειτα, μετά τον αγώνα των φεμινιστικών κινημάτων. Η σειρά ορόσημο της γυναικείας τηλεοπτικής φιγούρας ήταν «Οι άγγελοι του Τσάρλι» που και μόνο απ τον τίτλο γίνεται κατανοητή η ελάχιστη γυναικεία ανεξαρτησία! Αρκετά χρόνια αργότερα, προπομπός του Sex and the City (SATC) θεωρείται η αμερικάνικη σειρά Ally McBeal του καναλιού Fox, η προβολή της οποίας άρχισε ένα χρόνο πριν το SATC και άνοιξε το δρόμο για τις σειρές βασισμένες στις ανεξάρτητες, δυναμικές, σέξι και ανύπαντρες γυναίκες.

Το Sex and the City ήταν μια καινοτομία γιατί έδωσε για πρώτη φορά μια πιο ρεαλιστική προσέγγιση στον τρόπο που μιλάνε οι γυναίκες μεταξύ τους, είτε για το σεξ, τους άνδρες, τη δουλειά είτε για την καθημερινή ζωή γενικότερα. Καμιά άλλη τηλεοπτική σειρά, μέχρι τότε, δεν άγγιξε τα παραπάνω θέματα με την ίδια ανοιχτή και ξεκάθαρη προσέγγιση. Απενοχοποίησε το σεξ και ιδιαίτερα τις γυναικείες συζητήσεις γύρω απ’ αυτό, πρόβαλλε τη γυναικεία φιλία και έφερε στο προσκήνιο πολλά κοινωνικά θέματα, στηριγμένα σ’ ένα εύστοχης ματιάς σενάριο γεμάτο χιούμορ. Ο καρκίνος του μαστού, η στειρότητα, η τεχνητή γονιμοποίηση, η απιστία, η ανθρώπινη απώλεια και οι ανύπαντρες μητέρες είναι μερικά μόνο θέματα τα οποία προβλήθηκαν με την παράλληλη ανατροπή των στερεοτύπων που τα συνόδευαν μέχρι εκείνη την εποχή. Επιπρόσθετα, στη σειρά δεν προβλήθηκε σκόπιμα το επαγγελματικό περιβάλλον των πρωταγωνιστριών σε μεγάλο βαθμό, όπως στη σειρά Ally McBeal, διότι για τους σεναριογράφους θεωρήθηκε ότι η γυναικεία επαγγελματική ανεξαρτησία είχε ήδη κατακτηθεί. 

Σημαντική μνεία μπορεί να γίνει επίσης για τη γλώσσα που χρησιμοποιούσαν οι πρωταγωνίστριες. Οι σεναριογράφοι, Michael Patrick King, Jenny Bicks, Cindy Chupack, Darren Star, κ.α –με την ελευθερία που ενδεχομένως προσφέρει ένα καλωδιακό κανάλι σαν το ΗΒΟ- εισχώρησαν στα σενάρια απαγορευμένες λέξεις και φράσεις που κανονικά δεν θα επέτρεπε το ΕΣΡ των ΗΠΑ (FCC), π.χ “absofuckinlutely” και “fuck buddy”. Μεταξύ των άλλων, αυτές οι λέξεις και φράσεις της σειράς αλλά και άλλες, όπως “frenemy”, καθιερώθηκαν αμέσως στην καθημερινή ομιλία μεταξύ των γυναικών.

Παρ’ όλα αυτά, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το γεγονός ότι στο SATC προβλήθηκαν και στερεότυπα που αφορούν στην αναπαράσταση της γυναικείας φύσης. Η ανασφαλής γυναίκα που τρέχει πίσω απ τους άνδρες για λίγη προσοχή ήταν μια εικόνα που «έπαιζε» καθ’ όλη την προβολή της σειράς, άλλοτε περισσότερο, άλλοτε λιγότερο. Παράλληλα, η εμμονή των τεσσάρων λευκών πρωταγωνιστριών με τη εικόνα τους και την κατανάλωση, με κυρίαρχη την Carrie που είχε ξοδέψει 40.000 δολάρια για τα αγαπημένα της παπούτσια, καθώς και η επιφανειακή προσέγγιση της πραγματικότητας από τις τέσσερις φίλες είναι καθαρά στερεότυπα της γυναικείας εικόνας προβαλλόμενα ισχυρά από τα Μέσα. Σχετικά με το θέμα, η Sarah Sepulchre, δημοσιογράφος και καθηγήτρια του Πανεπιστημίου της Λουβαίνης του Βελγίου, έχει γράψει : «Το SATC δεν κατάργησε τη χρήση των στερεοτύπων (ειδικότερα αυτά του φύλου), αλλά τα πολλαπλασίασε τόσο πολύ που μοιάζουν να διαφεύγουν από τη ηθικοπλαστική εντύπωση που βαραίνει κάποιες φορές τις σειρές».

Το SATC μπορεί να πρόβαλε στερεότυπα, είναι άλλωστε στη φύση των Μέσων, ωστόσο κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι έκανε τη διαφορά. Η μεταφεμινιστική γυναίκα είχε τέτοιο βήμα για πρώτη φορά ίσως στην ιστορία των τηλεοπτικών δρώμενων. 

Το παραπάνω κείμενο είναι κείμενο-κράχτης για άνδρες! Κάνω μια εργασία που αφορά στο ανδρικό κοινό του SATC και ψάχνω άνδρες που να έχουν δει έστω και λίγο τη σειρά με σκοπό να συμπληρώσουν το ερωτηματολόγιο της έρευνας. Αν επίσης εσείς τα κορίτσια ξέρετε κάποιον που να έβλεπε τη σειρά θα βοηθούσατε πάρα πολύ. Αν είστε άνδρας και την έχετε δει ή αν είστε γυναίκα και ξέρετε καποιον που την έβλεπε μπορείτε να μου στείλετε μεηλ για να σας προωθήσω το ερωτηματολόγιο. 

I'm desperate and dateless!

Σκέφτομαι και γράφω: Όσα συνέβησαν τις δυο προηγούμενες εβδομάδες στην πραγματικότητα και στο μυαλό μου.

Πρόλογος 

Εχω πολύ καιρό να γράψω στο μπλογκ!
Στις δυο εβδομάδες που πέρασαν, έπαθα ράιτερζ μπλοκ και κρίση έμπνευσης ταυτόχρονα, μερικές φορές δεν ήξερα για ποιο από τα θέματα που μου ερχόντουσαν -ωσάν ουράνια επιφοίτηση- να πρωτογράψω!
Totally passive/aggressive dude!

Ο γκόμενος μου, η Αθηνά (λόγω μπακουροσύνης), μου είχε δώσει τη 1η και λίγη από τη 2η σεζόν του "How I met your mother". Στην αρχή ξενέρωνα με τον τύπο που θέλει συνέχεια να παντρευτεί [για όσους δεν ξέρουν από τη σειρά, οι πρωταγωνιστές είναι : ένα ζευγάρι-εξαρτημένοι ο ένας απ τον άλλον, ένας ορκισμένος εργένης (σαν τον Κωστόπουλο πριν τη Τζενούλα και πριν αρχίσει να μαγειρεύει μακαρονάδες στην Ελενίτσα), μια ανεξάρτητη γυναίκα και ο -εν λόγω- κολλημένος ρομαντικός που ψάχνει για νύφη στο κάθε στενό της Νέας Υόρκης. Ο τελευταίος διηγείται στα παιδιά του πως γνώρισε τη μάνα τους (γι αυτό και ο τίτλος) και όλοι μαζί κάνουν μια ωραία παρέα! A, και θεωρείται κωμωδία.] Μετά τη συνήθισα και τώρα δε βρίσκω την υπόλοιπη 2η σεζόν.

Εκτός του ότι αρχίζουν και κλείνουν τα τορεντσοσάιτ ένα-ένα, miniova, gamato και σήμερα το Blue White δεν ανοίγει καθόλου (!), η 2η σεζόν θεωρείται πλέον παλιά και δεν υπάρχουν seeds η leechers (δε ξέρω ποιο απ τα δυο προκαλεί έλλειψη but you get the point!) Εν τω μεταξύ, χτες το βράδυ είχα άλλη μια από τις τρομερές μου επιφοιτήσεις: κατάλαβα ότι ο άντρας του ζευγαριού, ο Μαρσαλ, έπαιζε και στο θρυλικό πλέον "Freaks and geeks"! Ήταν ο τύπος που έπαιζε ντραμς και ειχε κόλλημα με τον Πιτ Ταουνσεντ! (νομίζω!) Σημειωτέον, σ' αυτή τη σειρά άρχισε την καριέρα του ο James Franco! (σιελόρροια και πάω παρακάτω γιατί κούρασα!)

Κυρίως Θέμα

Τζούλια και βίντεο: 
Ψιλοκακή επίδοση κατα τη γνώμη μου! Της έλλειπε το πάθος, πηδούσε σα δημόσιος υπάλληλος! Αν ήταν τόσο επαγγελματικά στημένη η κλάψα της όπως και το βίντεο she would've pulled a Paris Hilton!

Νέα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης:
Το να προσπαθείς να ισορροπήσεις την οικονομική κατάσταση της χώρας μόνο με μείωση μισθών και αύξηση του Φ.Π.Α, χωρίς να είμαι ειδικός, δεν ακούγεται πολλά υποσχόμενο. Τα υπόλοιπα μέτρα που πήγαν? Ρητορική ερώτηση!

Πάντως, ήθελα να 'ξερα ποιοι είναι αυτοί που είναι πρόθυμοι να "θυσιάσουν" το μισθό ή τη σύνταξή τους "για το καλό του τόπου"! Βρέθηκαν δυο-τρία άτομα, και αν, (συνταξιούχοι σε ηλικία, βλ. τον Ζορό-Ψωμιάδη) ακόμα κολλημένα στην εποχή του Ανδρέα και η επικοινωνιακή ομάδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ μας τους έχει φορέσει κολάρο!

Περιοδικό Focus:
Μερικοί Έλληνες πολιτικοί (κι όχι μόνο) φαίνεται πως μπέρδεψαν την απόλυτη εξάρτηση και συμπνοια των ελληνικών Μέσων και της πολιτικής με τη γερμανική πραγματικότητα. Άλλο περιοδικό και επιλογή αρχισυντάκτη και άλλο πολιτική.

Συμπέρασμα:

Έφτιαξα το πιο νόστιμο, ζουμερό και πανεύκολο κέικ σοκολάτας! [Είμαι η Μαίρη Παναγιωταρά! Έβλεπα το 10-1 (ή τους ΚαμεροΧαριτάτους) και σημείωνα τη συνταγή από την Αργυρώ, αλλά δε την πρόλαβα ολόκληρη! Έγινα μια χαρωπή νοικοκυρά που έχει στενή επαφή με τον κόσμο που "μπαίνει" στο σπίτι της και πήρα τηλέφωνο στο κανάλι για να συμπληρώσω τα κενά! Ευτυχώς μ' ενημέρωσαν πως η συνταγή θα ανεβαινε στο site μετα τη μία!] Η συνταγή και το βιντεο! Αν θέλετε κάτι γλυκό και εύκολο αξίζει τον κόπο, είναι γρήγορο και πάμφθηνο!

Επίσης, τα "Κοριτσια για σπίτι" ειναι σαν τις Sugababes. Η σύνθεση δεν μένει ποτέ ίδια.


Τις επόμενες ροχάλες μετά το παριζάκι-μυξοχλαπάτσα, προβλέπω να μαζεύει το Dirollo.


Ακόμη, δε θα μπορούσα να πάρω μέρος στο διαγωνισμό "Playmate of the year" και να θελα. Έχω ξεπεράσει τα 25! (25= όριο ηλικίας)


Εν κατακλείδι, μια βραδιά που δε μ' έπαιρνε ο ύπνος έπεσα πάνω σε b movie (ή καλύτερα z movie που λέμε και με την αδερφή μου) με τον Ρίτσαρντ Γκρέκο! Έφερνε σε αποτυχημένο έγκλημα στο Οριεντ Εξπρες. Ω ναι! Η δράση εκτυλισσόταν πάνω σε τραίνο, μόνο που είχαν ξεχάσει να προσθέσουν τον ήχο κίνησης του τραίνου πάνω στις ράγες και μέσα στα βαγόνια -πέρα από τις συζητήσεις των πρωταγωνιστών- επικρατούσε η ηρεμία της Διονυσίου Αεροπαγίτου! Αναπόλησα τις μέρες του Μπουκερ και τότε που ο Γκρεκο είχε έρθει καλεσμένος στο Μπραβο καβάλα σε μια μηχανή! Και επιτέλους με πήρε ο ύπνος!

[(Πολλές παρενθέσεις και αγκύλες!) ooooops!]

Εμπειρίες χθεσινοβραδινού πιώματος

Αποφασίσαμε λοιπόν χτες με παρέα του μεταπτυχιακού που κάνω (ναι πάω ακόμα σκολείο) να βγούμε. Οκ σιγά το σπουδαίο! Αλλά έλα που περιμέναμε δυο χρόνια για να κανονίσουμε κοινή έξοδο που να μην αφορά ομιλίες της Judith Butler και εγκαίνια εκθέσεων του ΕΜΣΤ, στα οποία πάντα μας προσκαλεί η Εβίτα (fellow student) που είναι στις δημόσιες σχέσεις του Μουσείου.

Πριν από την έξοδο είχα συνάντηση με την ομάδα για να τελειώσουμε μια εργασία πάνω στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ). Σημειωτέον, σύμφωνα με τα χαρτιά μου και με τις οδηγίες της Ε.Ε το 20% της κατανάλωσης ενέργειας της Ελλάδας(και των υπόλοιπων ευρωπαϊκών χωρών) μέχρι το 2010 θα έπρεπε να προερχόταν από τις ΑΠΕ, σύμφωνα όμως με τον πρόεδρο του Κ.Α.Π.Ε (Κέντρο Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας) η Ελλάδα έφτασε το 12% αλλά ευελπιστεί να φτάσει το 20% το 2020! Η γραφειοκρατία και η ΔΕΗ σαμποτάρουν την εγκατάσταση φωτοβολταϊκών, τα κοινοτικά κονδύλια δεν απορροφώνται εκεί που θα έπρεπε (τι έκπληξη!) και η ενημέρωση για τους πολίτες είναι ανεπαρκής. (Οκ enough lecturing)

Όπως έλεγα, κανονίσαμε έξοδο μετά την εργασία. Κανένας απ την ομάδα της εργασίας δε θα ερχόταν, οπότε ταξίδευα μόνη. Είχαμε ραντεβού στην Πλάκα, στο Βρεττό. Κατέβαινα από το Μετρό του Χαλανδρίου με προορισμό του Μοναστηρακίου. Έλα όμως που είχα χάσει τον προσανατολισμό μου και δεν ήμουν σίγουρη για το που πηγαίνω! Οπότε παίρνοντας την ανηφόρα για Πλάκα χρειαζόμουν οδηγίες. Φαουλ Νο1 : Μέσα στο σκοτάδι τα μόνα άτομα που βλέπω είναι μέσα σ' ένα αυτοκίνητο να μιλάνε, προφανώς ζευγάρι. Εγώ πάλι ως γνήσια stalker και μπανιστιρντζού τους χτυπάω το παράθυρο. Η γυναίκα ψιλο-τρομαγμένη κατεβάζει το παράθυρο για να δει τι θέλω. Τη ρωτάω αν πάω καλά για την πλατεία της Πλάκας, μου λέει ναι, της ζητάω συγγνώμη που την τρόμαξα και μου λέει δε πειράζει εντελώς απορημένη (Yep, I have that affect on people)

Αφού κινητοποίησα σχεδόν όλη την πλατεία για οδηγίες, τους περιπτεράδες, τη ρεσεψιονιστ του Ζυγού και περαστικούς, βρίσκω το μαγαζί στο οποίο δεν είχα ξαναπάει αλλά ούτε και προσέξει ποτέ γιατί είναι πολύ μικρό! (By the way ωραίο μπαράκι-ποτοπωλείο. Τέλεια διακόσμηση με τα πολύχρωμα μπουκάλια λικέρ στον τοίχο και το καλύτερο: είχε χαμηλά σκαμπώ για μένα που δε πολύ-φτάνω τα ψηλά! Είχα και τραυματική εμπειρία μ' ένα από δαύτα παλιά όταν παραλίγο να πέσω! Από τότε αν είναι να σκαρφαλώσω σε ένα ψηλό σκαμπώ πρέπει κάποιος άλλος να το κρατάει για μην πέσει!)

Η παρέα έπινε green apple. Δοκίμασα το κοκτειλ, μου άρεσε, το παρήγγειλα. Πολύ δροσερό και νόστιμο (δεν ξέρω αν χρησιμοποιείται το νόστιμο για κοκτειλ, αλλά εγώ που είμαι εθισμένη στο φαγητό το κοτσάρω ευχαρίστως!) Επίσης, χτες με είχε πιάσει και μια συχνουρία, δε ξέρω γιατί. Οπότε σηκώνομαι να πάω τουαλέτα (a little bit tipsy with only one drink, what a geek!) και ήταν μπροστά από την πόρτα ο μπαρτεντερ που μου λέει χαμογελώντας "δεν μπορείς να πας μέσα, είναι άλλος". Το πήρα στην πλάκα (μιας και στην Πλάκα, lame I know!) και του απαντάω "πρέπει να μπω, εκτός και αν θες να τα κάνω εδώ μπροστά". 'Όχι", μου λέει γελώντας και μπαίνω! Φαουλ Νο. 2: Ανοίγω την πόρτα της τουαλέτας και ήταν όντως κάποιος μέσα! Ένας τύπος μόλις είχε τελειώσει και κούμπωνε το παντελόνι του! Oooops! Πάλι ζήτησα συγγνώμη και μου είπε "δεν πειράζει" πολύ ευγενικά! Όταν βγήκα από το wc ήθελα απεγνωσμένα να το μοιραστώ με τα παιδιά, αλλά ο τύπος καθόταν ακριβώς απέναντι και δεν ήθελα να τον ντροπιάσω πάλι! Πάντως αυτό με κάποιον μέσα στη τουαλέτα ήδη κι εγώ να ανοίγω την πόρτα μου έχει ξανασυμβεί και τώρα που το σκέφτομαι μου έχει συμβεί να μου το κάνει κάποιος άλλος αλλά ευτυχώς πρόλαβα κι έκλεισα την πόρτα στα μούτρα!

Μέχρι να γυρίσω σπίτι δε συνέβη κάτι άλλο, όλα ήρεμα εκτός από το κοντερ του ταξιτζή! Κλασικά πράγματα!

O.M.G S.A.G.Α.P.O

Μια βδομάδα αργότερα (more or less), κι ενώ οι ακρίδες αφανίζουν και την τελευταία ίντσα ζωής της ελληνικής πολιτιστικής βιοτεχνίας, όλα πέρασαν μα δεν ακούμπησαν.

Ναι, μπορεί η Βασίλισσα να έπεσε έπεσε απ το θρόνο. Ναι, μπορεί να ήρθε η Δευτέρα Παρουσία. Κανείς όμως δεν υπολόγισε αυτή τη σκιερή μορφή να ξεπροβάλλει μέσα απ την ομίχλη. Ο ιπτάμενος και τζέντελμαν χρησιμοποιεί το ελικόπτερό του, για να σώσει τον πλανήτη από κάθε είδους καταποντισμού και αφανισμού του ελληνικού πολιτισμού με πιστό πάντα σύμμαχο τον σύντροφο και βοηθό Πουφ.

Η Ύδρα και τα καλοκαίρια ξαναπαίρνουν ζωή, η Bonnie Tyler βρίσκει όαση καταμεσής της Σαχάρας και ο Ian Gillan επιτέλους βρίσκει την πυξίδα του. Νομίζω ότι ήρθε η στιγμή να ανασάνουμε μ' ένα μεγάλο (Π)ΟΥΦ ανακούφισης! Ευχαριστούμε Μιχάλη! Viva Sahara!

P.S Το Viva Sahara είναι μια μεγάλη επιτυχία (και international) του συγκροτήματος του Μιχάλη Ρακιντζή Scraptown, πριν ακολουθήσει solo καριέρα. To video του θυμίζει Depeche Mode, μόνο που δεν είμαι σίγουρη πιο ακριβώς τραγούδι των Depeche Mode μου θυμίζει! Καταραμένο Αλτσχάιμερ! 

Nip/Tuck/Fucked/Up

Μόλις έκλεισα το τηλέφωνο με την Αθηνά και βαριέμαι αφόρητα. Εκείνη είχε να ξυπνήσει νωρίς, εν αντιθέσει με μένα που ξυπνάω πολύ αργότερα μέσα στην ημέρα επειδή κοιμάμαι και πολύ αργότερα. Γενικά, η Αθηνά είναι ό,τι πιο κοντινό έχω σε γκόμενο κι έτσι αφού εκείνος αποφάσισε να αρχίζει να ροχαλίζει στο κρεβάτι δίπλα μου εγώ έχω αμέτρητες τάσεις εξόντωσης νυχτερινού χρόνου.

Τις τελευταίες μέρες βλέπω ασταμάτητα τα καινούρια επεισόδια του Nip/Tuck της υποτιθέμενης 7ης σεζόν, 6ης, whateva. Γενικότερα, βλέπω ασταμάτητα ό,τι μπορεί να απασχολήσει το μυαλό μου. Επειδή είμαι συχνά απασχολημένη με βιβλία και διαβάσματα (επαγγελματίας φοιτήτρια γαρ), προτιμώ να ξεκουράζομαι με εικόνες παρά με βιβλία, με εξαίρεση τον "Υπνοβάτη" της Μαργαρίτας Καραπάνου.

Βλέποντας τον Sean να σιχτιρίζει την ώρα και τη στιγμή που έπεσε πάνω στον Christian (άλλος ένας λόγος που μ αρέσει η σειρά!) και τον Christian να είναι απλώς ο Christian, ανατράπηκε η θεώρηση που είχα για τη σχέση και τη ζωή αυτών των δυο χαρακτήρων παλιότερα. Τότε αναρωτιόμουν πως αυτοί οι δυο άνθρωποι μπορούν να εξαπατούν τον εαυτό τους και τον παραγκωνίζουν, για να γεμίσουν το κενό τους με τη σκιά του άλλου, χωρίς να κάνουν κάτι για να αλλάξουν. Τώρα βλέπω πως μεγαλώνοντας και μπαίνοντας σε μια ψυχολογία "κοινωνίας" δε είναι και διόλου απίθανο να συμβεί στον καθένα, με διαφορετικά μέτρα και σταθμά κάθε φορά βέβαια. Η αλήθεια και η διαύγεια γι αυτούς είναι κάτι που έρχεται τυχαία, μετά από έναν απίστευτο οργασμό από self-hanging ας πούμε, αλλά ποτέ δεν είναι μόνιμη (είναι και η άτιμη η δράση στη μέση!).

Εστιάζοντας ξανά το φακό σε μένα, αρχίζω και συνειδητοποιώ αλήθειες που για πολύ καιρό δεν ήθελα να δω. Εθελοτυφλούσα (όπως πολύ συχνά αναφέρει στις Χριστοφορικές του σειρές ο Παπακαλιάτης) ή Ι was totally fuckin clueless! Πολλές φορές νιώθω σαν τη σκιά του εαυτού μου, μέσα στο μυαλό μου όλα είναι καθαρά, αλλά όταν συναναστρέφομαι με κόσμο αλλάζω λίγο. Παίρνω τη μορφή του Sean απέναντι στον Christian, I'm not exactly me. Από ανασφάλεια, αγωνία για να με δεχτούν οι άλλοι, χαμηλή αυτοεκτίμηση δε ξέρω (Ίσως εδώ θα έπρεπε να βλέπω περισσότερο House!I LOVE HUGH LAURIE!) But that's something I'm workin on.

Αυτό που με πειράζει περισσότερο είναι ότι κοιτάζοντας πίσω και όταν λέω πίσω εννοώ πολύ πίσω προεφηβικά και βάλε, αυτά που ήθελα ή ονειρευόμουν δεν ήρθαν όπως τα ήθελα ή όπως τα προσπάθησα να γίνουν. Τα Χριστούγεννα είχα πάει στο πατρικό μου για τις γιορτές και εκεί το μάτι μου έπεσε σε μια φωτογραφία μου του δημοτικού. Χαμογελούσα αμέριμνα φορώντας blue overalls (απ τα λίγα άξια κομμάτια της τότε γκαρνταρόμπας μου, my mum has no style at all) και για μια στιγμή ένιωσα συμπόνοια για το παιδί της φωτογραφίας που εκείνη τη στιγμή μου φάνηκε άγνωστο. Όσο self-pity μπορεί να ακούγεται αυτό, στενοχωρήθηκα πραγματικά ταξιδεύοντας με το flash-back και ερχόμενη αμέσως πίσω στο παρόν. Βούρκωσα και λίγο.

 Όχι ότι είμαι δυστυχισμένη, αλλά νόμιζα πως τα πράγματα θα εξελίσσονταν διαφορετικά. Ότι κάποια πράγματα θα τα είχα καταφέρει και θα ήμουν ευχαριστημένη με τον εαυτό μου και τη ζωή μου. Ότι θα είχα καταφέρει να δουλεύω σ' ένα περιβάλλον εμπνευσμένο, δημιουργικό που θα επέφερε αλλαγές προς το καλύτερο, με τον τρόπο του. Ότι δε θα ένιωθα τόση μοναξιά και ότι δε θα ένιωθα εξαρτημένη και μερικές φορές απεγνωσμένη για κάποιον να με καταλάβει.

Γι αυτό κάποιες φορές προτιμώ την ομοιοπαθητική με Nip/Tuck και τη σκοτεινή μουσική του.

P.S KnottyCatoula :(((((((

[Το τραγούδι  (Chromatics-In the city) έκλεισε με καταπληκτικό τρόπο το τρίτο επεισόδιο της 6ης σεζόν].

Giirl Talk

- Μ' έχουν φάει οι δρόμοι στην Αθήνα!

-Εγώ έχω ξεμείνει από λόγια λόγω κούρασης.

-Να υποθέσω ότι έχεις ξεμείνει και από αποσμητικό ποδιών?

Μερι μι

     

Εύχομαι επιτέλους το 2010 να μπορέσουμε με τον άνδρα της ζωής μου να 

αφήσουμε πίσω μας τη χάρτινη ζωή για να πάρουμε σάρκα και οστά

και να ζωντανέψουμε τον απόλυτο έρωτά μας.

'Αντε, γιατί σαν πολύ μας τα χουν κάνει εδώ μέσα.

Julian, pidao dio pixel kai erhomai.

"Happy Christmas"

Το τραγούδι που θα σιχαινόμουν να παίξω Χριστούγεννα αν ήμουν 

ραδιοφωνική παραγωγός, όπως και το "Friday I'm in love" 

των Cure τις Παρασκευές! 

Αλλά δεν είμαι ραδιοφωνική παραγωγός gad damn it!

Σε μια παλιότερη συνέντευξη, ο George Michael είχε παραδεχθεί

ότι αυτό το τραγούδι τον ταΐζει ακόμα, τα βγάζει ακόμα τα λεφτά του

το άσμα! Μια τέτοια επιτυχία θέλω και γω για να κάνω διακοπές στη
Ριβιέρα το υπόλοιπο της ζωής μου!

Που να τρέχεις όμως στη Μενεγάκη για προώθηση, 

έχει και τις μαύρες της η Βασίλισσα αυτόν τον καιρό.

Άσχετο, αλλά άκουσα ότι επειδή η εγκληματικότητα

-κυρίως ληστείες απ ό,τι κατάλαβα-

έχει αυξηθεί επικίνδυνα το τελευταίο διάστημα στη χώρα μας, 

ο Χρυσοχοιδης θέλει να αυξήσει τα μέτρα προστασίας 

υπέρ του πολίτη, όπως περισσότερους αστυνόμους της γειτονιάς 
κ.α. Μήπως, λέω μήπως, με το ουτοπικό μου μυαλό, 
είναι προτιμότερο να εφαρμοστούν μέτρα υπέρ της βελτίωσης 
του βιοτικού επιπέδου υπέρ του πολίτη παράλληλα,

γιατί καλή και η προστασία αλλά αν δεν έχεις να φας 

οι αστυνόμοι της γειτονιάς δεν τρώγονται!


Καλές γιορτές σας εύχομαι, να μπουκώσετε με μελομακάρονα,

κουραμπιέδες και δίπλες, όπως σκοπεύω να κάνω και γω.

(παντελής αναντιστοιχία με τα προηγούμενα!)

Να ξεκουραστείτε πολύ, να περάσετε καλά και καλή πρωτοχρονιά!

Ραντεβού του χρόνου!

DEJA VU

Για την τηλεόραση, μερικά πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ.

MUSIC

Αν και δεν τα πήγαινα ποτέ καλά με την ετικέτα των "αγαπημένων",
αυτό το video γίνεται ίσως το πρώτο κάτι αγαπημένο μου! 
Το τραγούδι το λατρεύω ούτως ή άλλως!

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

Μετρητές ευτυχίας

Η κουλτούρα της αισιοδοξίας στον Νέο Κόσμο και αλλού

Της Φωτεινής Τσαλίκογλου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2009

Πώς θα ξέρω ότι είμαι «ευτυχισμένος;». Η τυραννία της ευτυχίας συνάδει με την εποχή μας. Όσο η επιβίωση γίνεται ένα στοίχημα που δεν γνωρίζεις αν θα το κερδίσεις (ή και αν θα θελήσεις εντέλει να το κερδίσεις) τόσο και πιο επίμονα αναπτύσσονται οι περί ευτυχίας λόγοι.

Καθηγητές της ευτυχίας διδάσκουν σε φημισμένα πανεπιστήμια όπως το Χάρβαρντ ή το Πρίνστον προωθώντας ως πεδίο έρευνας και εφαρμογής τα οικονομικά και την πολιτική της ευτυχίας.

Η «ευτυχία» ό,τι κι αν σημαίνει, οφείλει στην εποχή του ψυχαναγκασμού της μέτρησης να αποτιμηθεί.

Ζούμε σε μια εποχή όπου το κάθε τι για να υπάρξει δεν οφείλει μόνο να είναι ορατό «φαίνομαι άρα υπάρχω», αλλά και μετρήσιμο. «Μέτρησε ό,τι είναι μετρήσιμο και κάνε μετρήσιμο ό,τι δεν είναι».

Πριν από λίγες ημέρες στην Αμερική έκανε αίσθηση μια έρευνα που δημοσιεύθηκε στους «Νew Υork Τimes», με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Ιs Ιt a Day to Βe Ηappy? Check the Ιndex». Ο ερευνητής Αdam Κramer έφτιαξε ένα Ιndex μέτρησης ευτυχίας που στηρίζεται στις λέξεις που χρησιμοποιούν οι χρήστες του facebook. Λέξεις όπως «τέλεια, μια χαρά, όλα καλά» είναι δείκτες μιας θετικής ψυχολογίας. Στις γιορτές, τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες το σκορ της ευτυχίας αυξάνεται!

Αληθινό, απλοϊκό, ή αφόρητα παιδαριώδες; Η αλήθεια είναι ότι ο πολιτισμός μας, παρ΄ ότι κάνει ό,τι μπορεί για να την προκαλέσει, αντιλαμβάνεται τη θλίψη σαν ένα έλλειμμα, ένα σφάλμα και ποτέ σαν μια αξία. Ποτέ σαν μια ψυχική κατάσταση ενάντια στις σκοτεινές επιταγές της ευτυχίας και της προόδου που προτάσσει ο σημερινός παγκοσμιοποιημένος πολιτισμός της δυσφορίας. Οι θεωρητικοί της ευτυχίας αποφεύγουν τη θλίψη όπως ο διάβολος το λιβάνι. Όμως το λιβάνι κρατά κρυμμένα θέλγητρα ακόμα και για τον διάβολο.

Μην ξεχνάμε όμως ότι η ίδια η ψυχολογία μάς διδάσκει ολίγον πιο «άβολα» και «ακατανόητα» πράγματα, όπως ότι μια ξαφνική τύχη, μια ανέλπιστη π.χ. κληρονομιά, ένας αναπάντεχος έρωτας, μπορεί όπως ένα θλιβερό γεγονός να οδηγήσει ακόμα και στην κατάθλιψη. Να θυμηθούμε και τη μελαγχολία των Χριστουγέννων αλλά και των Κυριακών όπως άλλοτε το μελοποιούσε ο Charles Τrenet «les enfants s΄ ennuient le dimanche» (τα παιδιά πλήττουν την Κυριακή).

Όταν εμφανίστηκε η έρευνα του facebook, στην Καλιφόρνια γιόρταζαν μέσα στην καλή χαρά και την ευτυχία τον σεισμό που τον Οκτώβριο του 1989 στη Loma Ρrieta είχε προκαλέσει θύματα και καταστροφές.

Παρελάσεις, μάσκες με θέμα τον σεισμό, μουσικές, χοροί.

Γιατί; Γιατί μία μέρα μετά την κατάρρευσή τους οι Δίδυμοι Πύργοι έγιναν γκάτζετ και αναμνηστικά; Φλιτζανάκια, ποτήρια και μπλουζάκια να συντροφεύουν τα μακό του Τσε;

Με ποιον τρόπο η υποχρέωση στην ευτυχία για την οποία μιλά ο Μπρίκνερ συνάδει με τέτοιες συμπεριφορές; Καμία αντίφαση.

Η μεταμόρφωση της τραγωδίας, η εξημέρωση του θανάτου και η μεταποίησή του σε εμπόρευμα, ενδυναμώνει την αποφυγή του πόνου που κυριαρχεί στο a la facebook index της ευτυχίας.

Ίσως τα πρόσφατα ευρήματα στο facebook δεν μας κάνουν πιο σοφούς ως προς την ευτυχία, αλλά ως προς το πώς αντιλαμβάνονται σήμερα εδώ στην Αμερική την ευτυχία. Μια κατάσταση επάρκειας δίχως ερωτηματικά, χάσματα, αμφιβολίες. Ίχνος έλλειψης. Κοντολογίς, αποχαύνωση, γλυκερά ροζ, της θεληματικής αισιοδοξίας χρώματα.

Η αμερικανόφερτη θετική σκέψη κρύβει τελικά μια βαθύτατα ιδεολογική διάσταση. Χαρακτηριστικός ο Κοέλιο με τον «Αλχημιστή» του «αν κάτι δυνατά επιθυμήσεις, όλο το Σύμπαν θα συνωμοτήσει για να το πετύχεις». Ο καθένας μπορεί να γίνει εκείνο που θέλει και ο καθένας έχει ευθύνη γι΄ αυτό που δεν έγινε. Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο φετιχοποιημένης υποκειμενικότητας, οι δυστυχίες των ανθρώπων αποσυνδέονται τεχνικά από το κοινωνικό πλαίσιο και ερμηνεύονται ως ατομικά ζητήματα. Ο άνεργος π.χ. δεν είναι αρκετά ικανός και πρόθυμος στην ανεύρεση ελαστικών θέσεων εργασίας.

Καμιά υποχρέωση δεν έχει η κοινωνία να σε φροντίσει αν εσύ δεν επιλέξεις να φροντίσεις τον εαυτό σου.

Ιδού σε όλο του το μεγαλείο, ο άκρατος νεοφιλευθερισμός που σήμερα ενδύεται και ποικίλες άλλες μορφές.

Στην Αμερική άλλωστε όλα αυτά είναι καλοδεχούμενα. Ας μην ξεχνάμε ότι το new age από εδώ ξεκίνησε. Και η εποχή του Ομπάμα, με τα ευκολοπαράδοτα βραβεία Ειρήνης, παροτρύνει μια ολόκληρη κοινωνία να ελπίζει σε ένα ασαφές αύριο. Όσο το σήμερα χωλαίνει τόσο η ελπίδα επενδύεται στο αύριο και θεριεύει. Το θέμα είναι πότε αυτό το αύριο θα πάψει να λειτουργεί ως άλλοθι και θα γίνει το σήμερα και το εδώ και τώρα με τις δικές του ανελέητες απαιτήσεις που φευ, μοιάζουν να είναι και γιγαντιαίες και αναπάντητες.

Η διάψευση των προσδοκιών οργή και κατάθλιψη θα κομίζει. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Για την ώρα μπορούμε να επιτρέψουμε στον εαυτό μας, στον Νέο Κόσμο ή στη Γηραιά Ήπειρο, να είναι διαυγής και όχι αναγκαστικά και απαραίτητα ευτυχής.

H Φωτεινή Τσαλίκογλου είναι καθηγήτρια στο Τμήμα Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου. 

Αναδημοσίευση από "ΤΑ ΝΕΑ"

(Η Φωτεινή Τσαλίκογλου είναι από τους πιο εμπνευσμένους ανθρώπους, κατά τη γνώμη μου, και είχα την τύχη να τη συναντήσω χτες.)

RRRIIIIICOOO SSSUUUAAAVEEEE

Και εκεί που νόμιζα πως όλα ήταν ένα αστικός μύθος, 
σερνόμενος από στόμα σε στόμα, o Rico Suave υπάρχει!
Και υπάρχει για να ομορφαίνει τη ζωή των γυναικών και για τίποτε άλλο.

Πως θα μπορούσε άλλωστε με τέτοια εμφάνιση και προσωπικότητα!

Το γεγονός ότι ο Gerardo αυτοαποκαλείται λατίνος Elvis 
ή λατίνος Frank Sinatra τα λέει όλα!

Διότι, σιγά μην το έλεγε και κάνας άλλος!

MUSIC

ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Κάθε φορά που φαίνεται να περνάω μια κάτω φάση, μου τίθεται η γνωστή ερώτηση από τους ανθρώπους του περιβάλλοντος μου (τώρα αν αυτή η φράση δεν μου εξασφαλίσει πολιτικό μέλλον, ποια θα το κάνει?) : "Είσαι καλά?" και στη συνέχεια "Στεναχωριέμαι για σένα".

Σέβομαι και λατρεύω το γεγονός ότι ενδιαφέρονται, γιατί θέλω οι άνθρωποι γύρω μου να μου δείχνουν ότι με αγαπάνε και από την πλευρά μου το ίδιο, να τους δείχνω κι εγώ απλόχερα τα συναισθήματά μου. Αλλά το να σε ρωτάνε κάθε τρεις και λίγο αν είσαι καλά, από τη στιγμή που ξέρουν ότι δεν είσαι στα καλύτερά σου δεν το καταλαβαίνω, ειδικά όταν η ερώτηση συνοδεύεται από την ρητορική απάντηση "Στεναχωριέμαι για σένα". Μήπως χρειάζεται να τους το κάνω τόσο λιανά το γεγονός ότι περνάω μια φάση προβληματισμού εδώ και πάαααρα πολύ καιρό για το ποια είμαι και τι θέλω, κάτι που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να είχα λύσει από την εφηβεία, αλλά για διάφορους πολλούς και ανεξιχνίαστους -κατά πολύ- λόγους δεν το έκανα.

Αν και ξέρω ότι οι συχνές τέτοιες ερωτήσεις γίνονται από ενδιαφέρον, μερικές φορές σκέφτομαι ότι θέλουν ίσως από ψυχαναγκαστικό λόγο να με δουν χαρούμενη. Δυστυχώς καλώς ή κακώς, για να φτάσεις σε σημείο να ακούς και να γνωρίζεις τον εαυτό σου θα πρέπει να περάσεις και μια περίοδο κάπως ουδέτερη για να αποφασίσεις κατά ποια πλευρά θα κινηθείς αργότερα. Δεν μπορώ να πω ότι οι δικοί μου άνθρωποι με καταλάβαιναν πάντα, διαφέρουμε σαν χαρακτήρες και δεν έχουμε και πολλά τρομερά κοινά. Ίσως να έγκειται και εκεί ακριβώς το πρόβλημα, δε ξέρω... Μερικές φορές νιώθω ότι έχω κατέβει από άλλο πλανήτη, ότι δεν ανήκω πουθενά...

Όλα αυτά τα χρόνια ίσως προσποιούμουν κάτι που δεν ήμουν για να ανήκω και γω κάπου, να έχω ένα σημείο αναφοράς και τώρα που δεν μπορώ να προσποιηθώ πλέον, λόγω ψυχολογικής κατάστασης, βλέπουν ένα διαφορετικό άνθρωπο από εκείνον που είχαν συνηθίσει. Δεν είμαι σίγουρη, δεν έχω την απάντηση.

Ίσως εγώ να έχω το πρόβλημα, όπως επιτάσσει η Pop Psychology , ίσως να περιμένω περισσότερα απ΄ όσα θα 'πρεπε, να γκρινιάζω δίχως λόγο ή να περιμένω την απλόχερη αγάπη χωρίς να μου λένε τα στραβά. Και πάλι δεν ξέρω...

Αλλά μη με ρωτάς αν είμαι καλά και μετά να λες ότι στεναχωριέσαι που δεν είμαι. Στήριξέ με και βοήθησέ με. (Για όσους από σας τους δικούς μου το διαβάσετε και δεν πρόλαβα ή δεν είχα το θάρρος να το πω κατ' ιδίαν.)

Και επειδή έρχονται τα Χριστούγεννα και έγραψα το ποστ αυτό με τη μουσική υπόκρουση του πολυαγαπημένου μου Φοίβου (Δεληβοριά), ορίστε:

[...]

Είναι προτιμότερο μερικοί άνθρωποι να μη γίνονται ποτέ αυτό που ονειρεύονται ή αυτό που νομίζουν ότι ονειρεύονται να γίνουν. Ειδικά, όταν τα "όνειρά" τους εμπεριέχουν και όπλα. 

5 + 1 πράγματα που έμαθα ή αναρωτήθηκα το τελευταίο 24ωρο και 1 bonus track

1. Ότι πλέον στα φανάρια εκτός από παραθυροκαθαριστές, μπανάνο-κουλουροπωλητές και jumboπωλητές, συχνάζουν και ζογκλέρ!
Γωνία Καλλιρόης και Φραντζή χτες το απόγευμα ένας χαρωπός ζογκλέρ έκανε ακροβατικά με τα sticks του (δεν ξέρω πως λέγονται) και μετά την παράσταση έβγαλε με μεγάλη χαρά, χοροπηδώντας, το καπέλο του για "ό,τι έχετε ευχαρίστηση". Ήταν τόσο συναρπαστικό το θέαμα και ένιωθα τόσο ωραία που τον έβλεπα που μου άλλαξε τη διάθεση. Αυτομάτως, ως playstation junkie, μου ήρθε στο μυαλό ο κωδικός που μετατρέπει σε  κλωνοχώρα την πόλη του San Andreas. Μετά σκέφτηκα πόσο ωραιότερα θα ήταν αν υπήρχαν κι άλλοι τέτοιοι άνθρωποι στον πλανήτη, παρ' όλο που φαντάζομαι ότι για εκείνον είναι και θέμα επιβίωσης.

2. Οι κλόουν ως ατραξιόν παιδικού πάρτυ θεωρούνται πολύ passe!
Σειρά παίρνει τώρα ο Gummybear. Η πράσινη χλαπάτσα, που είναι για πολλά κατακέφαλα, στοιχίζει μόλις 1.200 ευρώ την ώρα για να παραστεί σε παιδικό πάρτυ! Όταν το είπα στην αδερφή μου είπε αμέσως : "Τρέχω να βρω τη στολή!". Το επιχειρηματικό μυαλό της οικογένειας!

3. Η Σία Κοσιώνη, η ξανθιά τύπισσα που λέει τις ειδήσεις στον αντικειμενικό ΣΚΑΙ και που κάνει πολλά ανδρικά σάλια να πέφτουν στο πάτωμα τώρα τελευταία, είναι παντρεμένη με τον Μιχάλη Λεάνη, τον σκηνοθέτη του Comfuzio και για λίγο των Α.Μ.Α.Ν.

4. Όχι, η Τατιάνα Στεφανίδου δε στήνει καθόλου τις εκπομπές τις!
Χτες, μετά από πολύ καιρό, η φίλη μου η Αθηνά θυμήθηκε να μου πει την "είδηση" για την οποία ακόμα γελάω! Πριν από κάνα δίμηνο περίπου χτύπησε το τηλέφωνό της και στην άλλη άκρη της γραμμής ακούστηκε μια φωνή νεανίζουσας κοπέλας, που αν είναι τυχερή κι έχει περάσει τη "δόκιμη περίοδο" μπορεί να αμείβεται με κάνα ξεροκόμματο σε μπλοκάκι. Η κοπέλα λοιπόν, τη ρωτάει αν ενδιαφέρεται να πάρει μέρος σ' ένα "κόνσεπτ" της εκπομπής, όπου "κόνσεπτ" η ιστορία μιας νεαρής γυναίκας που βιώνει την έλλειψη προσοχής από το δεσμό της. Η Αθηνά κοκάλωσε και τη ρωτάει : "Πάτε καλά?". Βέβαια, θα πληρωνόταν, γι αυτό ούτε λόγος!
Πριν από λίγες μέρες η Αθηνά είδε την αντικαταστάτριά της να μαρτυρεί στον καναπέ της ΤατιανΌπρας και πρσφάτως ΤατιανοΤyraς. Έτσι είναι οι ευκαιρίες, έρχονται και φεύγουν σαν τα τρένα.

5. Και οι νεκροί μπορεί να βιώσουν οργασμό! (a specific kind of dead people!)
Περισσότερα, σ' αυτό το video!

6. Μέσα στο ντελίριο των σκέψεών μου, αναρωτήθηκα για την τύχη όλων αυτών των νεραντζιών, πορτοκαλιών και ελιών που ευδοκιμούν στην ενδοχώρα της Αττικής. Γιατί οι δήμοι δεν εκμεταλλεύονται την παραγωγικότητα αυτών των δέντρων και γιατί τους καρπούς αυτούς τους χαίρεται μόνο το πεζοδρόμιο, άντε και οι σόλες των παπουτσιών μας?  Που είναι η πολιτική? Γιατί απουσιάζει? Που πάει αυτός ο κόσμος? Τι θα γίνει επιτέλους κύριοι?
Όταν είχα πρωτομετακομίσει στην Αθήνα πριν από 9 χρόνια κι έβλεπα τις ελιές πατημένες και πεταμένες στο τσιμέντο είχα σκεφτεί πως θα ήταν καλή ιδέα να μαζευτούν και να μοιραστούν στους άπορους του δήμου ή να παραχθεί το λάδι τους (όπως κάνουν και οι γονείς μου) από τον εκάστοτε δήμο όπου ευδοκιμούν ελιές και τα συναφή. Το ίδιο αναρωτήθηκα και χτες. Γιατί να μη γίνονται τα πορτοκάλια μαρμελάδες? Μάλλον θα αναζητήσω το μέλλον μου στην πολιτική γιατί αλλού δε με βλέπω να το βρίσκω, διότι παντοτινό μου όνειρό ήταν το βόλεμα στην υπηρεσία του πολίτη, της δικής μου υπηρεσίας, του δικού μου πολίτη.

Bonus track. Το κείμενο αυτό μου θυμίζει έντονα αθηναϊκό περιοδικό ή free press. Το υποδηλώνει άλλωστε και ο τίτλος! Quite disturbing I must say! Για το κράξιμο που τραβάει ο κώλος μερικών δήθεν εντύπων θα μιλήσω άλλη φορά.

MUSIC

Το τελευταίο τρελό και επιθυμητό κόλλημα!
Στα μούτρα σου πράσινη μυξένια χλαπάτσα της αλλαντίασης!
Περισσότερες πληροφορίες για τους HURTS σ' αυτό το πεφωτισμένο link!